Δημοσιεύματα

Esquire, Απρίλιος 2010

Συνέντευξη στον Θοδωρή Δημητρόπουλο

mixtape, 30.10.08

2 αγόρια + 1 κορίτσι = σίγουρος έρωτας

Δέσποινα Παυλάκη

ένα διαδικτυακό παραμύθι
αφιερωμένο στην καινούργια ταινία
του Άγγελου Φραντζή

Τι κάνεις όταν σου έρχεται ένα δελτίο τύπου για ένα σκηνοθέτη (Άγγελος Φραντζής) και μια ταινία (Μέσα στο Δάσος) που συναντήθηκαν τυχαία στην εξοχή; Παραμυθιάζεσαι φυσικά! Διότι αν αυτός μπορεί να στήνει punk ιστορίες μ’ ένα pc και μια φωτογραφική μηχανή, τότε κι εγώ μπορώ να το φανταστώ όπως ακριβώς θέλω.

Η δική μου εκδοχή…

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικροσκοπική φωτογραφική μηχανή που χωρούσε μια χαρά στην πίσω τσέπη των jeans σου. Η μηχανούλα δεν είχε μεγάλες φιλοδοξίες. Ήταν κατασκευασμένη για ταξιδιωτικές αναμνηστικές πόζες και αυθόρμητα βιντεάκια με φρέσκα μωρά ή παλιούς φίλους. Οικογενειακά πράγματα δηλαδή. Μια μέρα όμως ένας παράξενος σκηνοθέτης ένιωσε ξαφνικά κουρασμένος. Κουρασμένος από το βάρος της κάμερας, από την έγνοια του κάδρου και την ευθύνη της δημιουργίας. Μετά από πολλή σκέψη (και δυο ταινίες), τα μαλλιά του είχαν ήδη αρχίσει ν’ ασπρίζουν. «Δεν γίνεται να συνεχίσω έτσι», σκέφτηκε ο σκηνοθέτης. «Μ’ αυτό το ρυθμό, μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα θα με μπερδεύουν με τον Άι Βασίλη». Έβαλε λοιπόν το χέρι στην τσέπη και τράβηξε τη φωτογραφική μηχανή περιορισμένης ευθύνης που είχε αγοράσει για τις καλοκαιρινές του διακοπές και αποφάσισε να τα φορτώσει στον κόκορα. «Από δω και πέρα για όλα θα φταις εσύ», της είπε. Μάζεψε τα πράγματά του και αποφάσισε να την πάει εκδρομή.

Όταν όμως έφτασε στη φύση, ανακάλυψε ότι η μηχανούλα δεν είχε καμία όρεξη για πονοκεφάλους. Ούτε μπορούσε να συλλάβει όλα όσα φανταζόταν, αλλά ούτε και ήθελε. Για ποιο λόγο λοιπόν να κάνει τη ζωή της δύσκολη με (περι)γραφικότητες; Λίγο απογοητευμένος, ο γκριζομάλλης σκηνοθέτης βάλθηκε να κάνει περικοπές. Άπλωσε το σενάριό του πάνω στο χορτάρι και άρχισε να κόβει. Έκοψε πρώτα όλους τους δεύτερους χαρακτήρες. «Καλά να πάθουν!» ξεφώνισε χαρούμενη η μηχανούλα. «Ούτως ή άλλως δεν έχω χώρο για τόσο κόσμο». Αν είναι έτσι τότε, να πετάξω και τα σκηνικά, σκέφτηκε ανακουφισμένος ο σκηνοθέτης. Έτσι όπως πάμε άδεια θα μείνουν, είπε και μείωσε αυτομάτως τον προϋπολογισμό του κρατώντας ένα δάσος, μια λίμνη και μια παραλία. Το βουνό ήταν από πίσω του και δεν το είχε δει ακόμα. «Έτσι μπράβο!» τον ενθάρρυνε η μηχανούλα. «Ούτως ή άλλως δεν έχω μάτι για λεπτομέρεια».

Δεν ήταν όμως τόσο αθώα όσο φαινόταν. Η μηχανούλα ήξερε πολύ καλά από ανθρώπινα κορμιά και θόλωνε το φόντο για να τα εξερευνήσει καλύτερα. Έτσι λοιπόν ο σκηνοθέτης αποφάσισε να κάνει μια ταινία με τα απολύτως απαραίτητα. 2 αγόρια + 1 κορίτσι = σίγουρος έρωτας. Αν δεν ερωτευόταν τον ένα, σίγουρα θα ερωτευόταν τον άλλο. Το love story ήταν εγγυημένο. Κι αν ερωτευόταν και τους δύο; Ή αν τ’ αγόρια ερωτεύονταν μεταξύ τους; Ο σκηνοθέτης ενθουσιάστηκε με τις ανεξάντλητες πιθανότητες που ξεδιπλώνονταν τελικά μπροστά του με αφετηρία την πιο απλή ιστορία του κόσμου. Μάζεψε το σενάριο απ’ το χορτάρι, έχωσε τη μηχανούλα στην κωλότσεπη και σηκώθηκε να φύγει. Και τότε ξαφνικά το είδε: ένα κόκκινο σπίτι μέσα στο δάσος….

Η δική του εκδοχή…

«Από το αρχικό σενάριο της ταινίας αφαιρέθηκαν σταδιακά όλοι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες και όλες οι περιπλοκές της αφήγησης για να κρατηθεί μόνο ο συναισθηματικός άξονας της εξέλιξης των τριών χαρακτήρων και της επιθυμίας τους. Πάνω σε αυτή την βάση, το σενάριο αναδημιουργήθηκε εξ’ ολοκλήρου μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς και τις προσωπικές εμπειρίες των ηθοποιών που εδώ έγιναν οι συν συγγραφείς του, μια που το δικό τους υλικό διαμόρφωσε και εξέλιξε όλη την ιστορία. Παράλληλα, το ίδιο το ταξίδι και η πραγματικότητα που μας υπέβαλαν τα υπερβατικά τοπία του γυρίσματος, αποτέλεσαν τον καμβά πάνω στον οποίο σχεδιάστηκε η ταινία. Το επταμελές συνεργείο και οι τρεις ηθοποιοί ταξιδέψαμε και ζήσαμε σε σκηνές μέσα στη φύση καθ’όλη την πορεία των γυρισμάτων. Οι ηθοποιοί κρατούσαν τα προσωπικά ημερολόγια των χαρακτήρων που υποδύονταν και, με βάση τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, αναδιαμορφωνόταν η εξέλιξη της ιστορίας.

Αυτή η ντοκιμαντεριστική προσέγγιση της δραματουργίας απαιτούσε και τις αντίστοιχες συνθήκες γυρίσματος, έτσι ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει ελεύθερη, χωρίς τεχνικούς εγκλωβισμούς. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους για τους οποίους η ταινία γυρίστηκε με το video μιας ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής, έναν ηχητικό εγγραφέα και ένα laptop. Η επιλογή μιας Lo Fi φωτογραφικής μηχανής αντί για μια κανονική κάμερα όρισε και έναν νέο τρόπο κινηματογράφησης. Μας επέτρεψε να φιλμάρουμε με την μικρή κάμερα όλο και πιο κοντά. Σαν να αγγίζεις τα πράγματα. Μια επιθυμία να γίνεις ένα μαζί τους. Κι άλλες φορές να φιλμάρουμε με έναν πολύ κλειστό φακό, να ακολουθούμε τα σώματα. Μια γραφή σεξουαλική για μια ταινία πάνω στην υλικότητα των συναισθημάτων. Αντίστοιχα στο μοντάζ στόχος μας είναι να αναδείξουμε αυτή την αδρότητα του υλικού, δημιουργώντας την εντύπωση ενός ντοκιμαντέρ πάνω στις αισθήσεις. Σαν ένα υλικό που βρέθηκε και παρατίθεται όσο γίνεται πιο ανεπεξέργαστα.»

Η επίσημη εκδοχή…

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ
μια ταινία του Άγγελου Φραντζή

Δυο αγόρια και ένα κορίτσι σε ένα τοπίο άγνωστο. Χωρίς αποσκευές. Ολομόναχοι. Καμιά άλλη ανθρώπινη παρουσία. Μόνο ένα δάσος, μια λίμνη, μια απομονωμένη ειδυλλιακή παραλία, τα βουνά, ο ουρανός και μια μυητική διαδρομή με ενδιάμεσους σταθμούς την φύση των φύλων, την πολλαπλή υπόσταση του έρωτα, την εξερεύνηση των σεξουαλικών ταυτοτήτων και το άδυτο των ανθρώπινων επιθυμιών. Το ταξίδι τους εισδύει όλο και πιο βαθιά στο άγνωστο. Κι όσο προχωρούν εγκαταλείπουν κάθε ίχνος άλλης ζωής. Σαν να είναι οι τελευταίοι άνθρωποι. Μέχρι που, κάποια στιγμή, συναντούν ένα παράξενο κόκκινο σπίτι που μοιάζει να έχει βγει από παραμύθι…

Με τους Κάτια Γκουλιώνη, Ιάκωβο Καμχή, Νατάν Πισόρτ

Αθηνόραμα, Οκτώβριος 2008

Συνέντευξη στους Πωλίνα Αγαπάκη, Νίκο Βουλαλά

Φωτό: Δημήτρης Τσίτσος

Μοτέρ, Ιούλιος – Αύγουστος 08

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρεις νέοι που έστησαν ένα γαϊτανάκι γύρω από την επιθυμία,τον φόβο, τον έρωτα και την ανάγκη να ανακαλύψουν τον εαυτό τους… Ως άλλος αδελφός Γκριμ, ο Άγγελος Φραντζής εγκαταλείπει τα αστικά όνειρα και βάζει πλώρη για ένα… κόκκινο σπίτι μέσα στο δάσος. Η νέα του ταινία, η οποία βρίσκεται ήδη σε γυρίσματα, παραπέμπει σε ένα πανκ υπαρξιακό παραμύθι, ένα παραμύθι που ξετυλίγεται στη φύση και το οποίο μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν το κλασσικό φινάλε τού «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», βρίσκει κι εδώ το νόημά του…

Ένα πανκ υπαρξιακό παραμύθι

από τη Δήμητρα Νικολοπούλου

φωτό: Πάρης Αναγνωστόπουλος

Θα μας πείτε δυο λόγια για την ταινία σας;

Η ταινία έχει προσωρινό τίτλο Το κόκκινο σπίτι μέσα στο δάσος και είναι ένα πανκ υπαρξιακό παραμύθι για τρεις νέ-

ους: δύο αγόρια κι ένα κορίτσι.

Γιατί πανκ;

Λέω πανκ, διότι έχει μια τέτοια φόρμα. Πρόκειται για ένα project που ξεκίνησε με βάση ένα κανονικό σενάριο και έχει

καταλήξει σε κάτι πολύ πέρα από αυτό. Δηλαδή, όλη η διαδικασία, από τα γυρίσματα μέχρι την παρουσίαση, είναι

ένα work in progress. Το σενάριο αποτελεί τη βάση και την αφορμή γι’ αυτό που θα γυρίσουμε. Τα μόνα που κρατώ

από αυτό, είναι η δομή και οι τρεις χαρακτήρες.

Το Όνειρο του σκύλου, έμοιαζε με αστικό όνειρο. Στη νέα σας ταινία, πού κινείστε; Επιστρέφετε στην

πραγματικότητα;

Όλη η ταινία θα είναι μέσα στη φύση. Σε φυσικά τοπία, βουνά, ποτάμια. Δεν υπάρχει άλλο ίχνος ανθρώπινης παρου-

σίας. Έχει μάλιστα την αίσθηση του παραμυθιού, οι ήρωές μου μοιάζουν με τα παιδιά που χάνονται μέσα στο δάσος.

Η ταινία είναι μια μεταφορά που έχει σχέση με την ενηλικίωση, κάτι σαν το Χάνσελ και Γκρέτελ. Και είναι μια ιστορία

για την επιθυμία, στην οποία το ένα αγόρι ερωτεύεται το άλλο αγόρι, το οποίο ερωτεύεται το κορίτσι, το οποίο ερω-

τεύεται το πρώτο αγόρι. Η ταινία μιλά αρκετά γι’ αυτόν τον φαύλο κύκλο της επιθυμίας. Μιλά ακόμη για τη σεξουα-

λικότητα, για τον φόβο και για τον τρόπο με τον οποίον αυτά τα τρία παιδιά ανακαλύπτουν τις ταυτότητές τους, τη φύση της επιθυμίας και το πώς αυτή μεταλλάσσεται. Έχει, ωστόσο, ένα κομμάτι που το ένα του πόδι ακουμπά και πάλι στο φανταστικό. Διότι η επιθυμία, είναι μέσα στο μυαλό μας.

Είπατε πως είναι διαρκές work in progress; Τι εννοείτε μ’ αυτό;

Το σενάριο ξαναγράφεται μέρα με τη μέρα πάνω στα παιδιά που πρωταγωνιστούν. Αυτόν τον καιρό, με τις πρόβες,

κάνουμε μια δουλειά πολύ βιωματική. Μοιάζει περισσότερο με ψυχοθεραπεία, πάρα με πρόβες.

Είναι ο κινηματογράφος ψυχοθεραπεία;

Εννοείται. Γιατί τα κάνουμε όλα αυτά; Γιατί κάποιο πρόβλημα υπάρχει. Όταν είσαι καλλιτέχνης, έχεις μια ανάγκη, την οποία μετατρέπεις σε κάτι διαφορετικό. Αυτή η διαδικασία έχει τεράστιες ψυχοθεραπευτικές δυνατότητες, σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Γι’ αυτό λέω πως οι πρόβες που κάνουμε, μοιάζουν με ψυχοθεραπεία. Διότι καθένας φέρνει τα δικά του βιώματα και έτσι φτιάχνουμε ξανά τους ήρωες. Αυτά τα τρία παιδιά, ο Nathan Pissoort, ο Ιάκωβος Καμχής και η Κάτια Γκουλιώνη, είναι με κάποιον τρόπο συνδημιουργοί της ταινίας.

Στην προηγούμενη ταινία σος, όλα ήταν σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Ισχύει το ίδιο κι εδώ;

Όχι. Όλη η διαδικασία του ταξιδιού που θα πραγματοποιήσουμε στα γυρίσματα, δεν θα ακολουθήσει μια ορθόδοξη

πορεία. Δηλαδή, είμαστε ένα πολύ μικρό συνεργείο, πέντε ατόμων, που θα ταξιδεύουμε και θα γυρίζουμε χωρίς κα-

θόλου φως και με την κάμερα στο χέρι.

Δόγμα;

Καθόλου! Τι είναι Δόγμα; Ακριβώς το αντίθετο. Είναι θα έλεγα μια ταινία αισθήσεων, η οποία θα γυριστεί με μια μι-

κρή φωτογραφική ψηφιακή μηχανή.

Είναι τόσο απλό όσο ακούγεται;

Πολύ απλό. Είναι μικρή, στοιχίζει μόλις 190 ευρώ στην αγορά, αλλά έχει ένα βίντεο το οποίο μου δίνει ακριβώς την

εικόνα που θέλω για την ταινία. Μ’ αυτήν την κάμερα βρήκα κάτι εντελώς μοναδικό. Βρήκα μια απίστευτη ελευθερία

και έναν νέο τρόπο να φιλμάρεις, να δουλεύεις πάνω στην κίνηση, όπως κινείται ένα σώμα. Έχει κάτι πολύ αέρινο.

Πού θα πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα;

Σε όλη την Ελλάδα. Για περίπου 7 – 8 εβδομάδες θα ζούμε στη φύση και θα κάνουμε γυρίσματα σε διάφορα μέρη, με-

ρικά από τα οποία δεν είναι εύκολα προσβάσιμα. Έχουμε χτίσει μια άλλη γεωγραφία του ταξιδιού. Για παράδειγμα, ένα μέρος στην Πελοπόννησο συνδέεται με ένα μέρος στην Ήπειρο και μετά στη Ροδόπη.

Σ’ αυτό το road movie αισθήσεων, ποια είναι η πρώτη ύλη;

Πρώτη ύλη είναι οι λειτουργίες της επιθυμίας. Αυτός είναι ο πυρήνας της ταινίας.

Επιλέξατε να μην υπάρχει άλλο ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Πού οδηγεί η απομόνωση των ηρώων;

Κατέληξα στην αφαίρεση σιγά – σιγά. Στο αρχικό σενάριο δεν ήταν απομονωμένα τα παιδιά. Σιγά – σιγά, όμως, αντιλήφθηκα ότι αυτή η απομόνωση είναι ο πυρήνας του πράγματος. Αποκτά μια άλλη διάσταση, κάτι το αρκετά υπερβατικό. Η ίδια η φύση είναι τρομερός πρωταγωνιστής της ταινίας. Ο κορμός ενός δέντρου, για παράδειγμα, γίνεται ένα γεγονός. Οι ήρωες, αντλούν από τη φύση και στη φύση δίνουν.

Ήταν και δική σας η ανάγκη, μετά το αστικό τοπίο, να επιστρέψετε στη φύση;

Ναι. Αυτή η ταινία είναι λίγο το αντίθετο της προηγούμενης. Η προηγούμενη ταινία ήταν αστική, κλειστοφοβική, σε

ό,τι αφορά τους χώρους της. Αυτό το άνοιγμα στη φύση, πηγάζει από μια δική μου ανάγκη. Ξέρεις, τα πράγματα δεν

τα οδηγείς πάντα εσύ, πολλές φορές σε πηγαίνουν μόνα τους. Στην προηγούμενη ταινία όλα ήταν τρομερά οργανωμένα από πριν, και η τελευταία λεπτομέρεια είχε προσχεδιαστεί. Μόνο στο μοντάζ παρέκκλινα πολύ. Εδώ είναι ακριβώς το αντίθετο. Η αλήθεια που προσπαθώ να βρω, είναι μέσα από τα πράγματα τα οποία αφήνω να μου δείξουν τον δρόμο. Πάω λίγο ψάχνοντας.

Παίζετε πολύ με την έννοια πραγματικότητα – φανταστικό, αλήθεια – ψέμα, τι είναι και τι δεν είναι…

Ναι, διότι η πραγματικότητα είναι κάτι τόσο ρευστό. Είναι μια ιδέα. Αυτό που γίνεται στην ταινία, είναι μια πολύ περίεργη ισορροπία. Από τη μια καθοδηγείς τα πράγματα, από την άλλη αφήνεσαι να σε οδηγήσουν. Τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ να ελέγξω λιγότερο τα πράγματα. Θέλω πιο πολύ να παραιτούμαι σ’ αυτό που συμβαίνει. Δημιουργικά πάντοτε. Η διαδικασία αυτής της ταινίας με έβαλε σε έναν δρόμο όπου άρχισα να σκέφτομαι τα πάντα. Για παράδειγμα, γιατί πρέπει να κάνουμε σινεμά μ’ αυτόν τον τρόπο, κι όχι με κάποιον άλλον. Υπάρχουν πολλοί τρόποι.

Εννοείτε τη φόρμα;

Είτε φόρμα, είτε μέθοδο, ακόμη και προβολή. Για παράδειγμα, γιατί πρέπει να δείχνουμε μια ταινία μόνο στις αίθουσες, σε ένα καθορισμένο πλαίσιο διανομής; Αυτό, λοιπόν, που σκοπεύω να κάνω, είναι το εξής: Μετά το τέλος των γυρισμάτων η ταινία θα αποκτήσει διαφορετικές φόρμες. Η πρώτη φόρμα θα είναι ο τρόπος με τον

οποίον θα προβληθεί. Δηλαδή, δεν θα προβληθεί σε μια αίθουσα, αλλά θα στηθεί γύρω από κάτι πιο συνολικό. Θα υπάρξει ένας αστικός μπετονένιος χώρος, τον οποίον δεν έχουμε βρει ακόμη, ίσως και ένα ξεχασμένο πάρκινγκ, στο οποίο θα στηθεί ένα project που θα εμπεριέχει κι άλλες τέχνες. Θα υπάρχει μια ηχητική εγκατάσταση, μικρές δράσεις από performers, ζωντανή μουσική… Ο θεατής θα κάνει μια ολόκληρη διαδρομή πριν φτάσει στην αίθουσα, μια διαδρομή που στόχο θα έχει να τον υποβάλει στην ατμόσφαιρα και την αίσθηση της ταινίας. Σ’ αυτό το project οι τέχνες μπερδεύονται, μπορεί να έχει ως βάση του το σινεμά και την κινηματογραφική αφήγηση, αλλά σπάει τα όρια του καθαρού σινεμά.

Μοιάζει με εικαστική δράση, η οποία έχει ως στοιχείο της το σινεμά…

Θα ’λεγα πως θα μοιάζει περισσότερο με παράσταση, καθώς θα έχει μια διάρκεια. Θα παίζεται μία φορά την ημέρα για κάποιο καιρό. Συνδέει, όμως, πολλά περισσότερα. Θα είναι μια συνολική βιωματική εμπειρία, στην οποία η μία τέχνη μπαίνει μέσα στην άλλη.

Κάτι που βλέπουμε όλο και πιο συχνά. Πιστεύετε ότι συμβαίνει λόγω κορεσμού του μέσου;

Τα όρια είναι πλαστά, ούτως ή άλλως. Κάποιος είπε κάποτε ότι το θέατρο είναι μόνο αυτό και τίποτε άλλο.

Αναφέρατε πως η ταινία σας θα αποκτήσει κι άλλες φόρμες. Εκτός από την ασυνήθιστη παρουσίασή της, θα χρησιμοποιηθεί και διαφορετικά;

Μετά από αυτές τις παραστάσεις και εκμεταλλευόμενος αυτήν την εμπειρία, θα δημιουργηθεί και η τελική ταινία. Και στην παράσταση, τελικό θα είναι αυτό που θα δείξουμε, όμως σε μια αίθουσα δεν μπορεί να είναι το ίδιο. Τα στοιχεία που έχεις ως ζωντανή performance και που επηρεάζουν την εικόνα και έχουν μέσα έναν συνεχή διάλογο, μεταλλάσσονται πλέον σε κάτι άλλο. Αυτό το κάτι άλλο θα είναι η ταινία που θα παιχτεί σε μια αίθουσα. Και μια τρίτη ταινία θα είναι αυτή για το dvd, το οποίο δεν θα περιλαμβάνει μόνο κάποια extras, αλλά και κομμάτια από την performance.

Έχετε σκεφθεί εναλλακτικούς τρόπους διανομής, ίσως μέσω Διαδικτύου;

Με ενδιαφέρουν, αλλά όχι γι’ αυτό το project. Στο Ίντερνετ είσαι σε διάφορα περιβάλλοντα, αποσπασματικά, όπου έχεις πολύ λίγο χρόνο συγκέντρωσης. Αυτό που πάμε να κάνουμε εδώ, μπορεί να συμβεί μόνο ζωντανά. Το Ίντερνετ έχει εντελώς άλλη αίσθηση. Στην αίθουσα από την άλλη πλευρά, η πορεία αρκετών ελληνικών ταινιών είναι προδιαγεγραμμένη. Θα παιχτούν σε 1-2 αίθουσες και θα κάνουν πενιχρά εισιτήρια. Η καλύτερη περίπτωση από αυτού του είδους τις ταινίες, ταινίες εξαιρετικές, όπως αυτές της Βούλγαρη ή του Αλεξίου, ήταν ο Οικονομίδης. Δυστυχώς, στο σινεμά, ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να συμβεί αυτό που συμβαίνει στο θέατρο.

Εννοείτε να ανακαλύψετε μια παράσταση;

Ναι, κάτι που χρειάζεται χρόνο. Στο σινεμά δεν δίνεται η δυνατότητα στις ταινίες. Γενικά πιστεύω ότι πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους για να δείχνουμε αυτού του είδους το σινεμά. Και, δυστυχώς, το σινεφίλ κοινό έχει μειωθεί δραματικά. Και δεν μιλάω μόνο για το ελληνικό σινεμά, αλλά και για το ξένο. Για παράδειγμα, για τον τελευταίο Λιντς ή τον τελευταίο Αλμοδοβάρ.

Έρχεστε σε επαφή με τη νέα γενιά. Πώς τη βλέπετε;

Πιο ψαγμένη από μας. Οι άνθρωποι που είναι σήμερα 20 και έχουν κάποιες ευαισθησίες, είναι χίλιες φορές πιο ψαγμένοι από μας, όταν ήμασταν 20. Παρακολουθώ, για παράδειγμα, στο my space τους νέους καλλιτέχνες, τις μπάντες… πιο δημιουργικά πράγματα, πιο ελεύθερα. Το μέσο τούς δίνει την ελευθερία, αλλά και έναν πλούτο από προσλαμβάνουσες που δεν είχαμε εμείς. Τους δίνει, επίσης, την ελευθερία να δημιουργήσουν με εύκολο τρόπο. Ο καθένας πια μπορεί να κάνει σινεμά στο σπίτι του με το τίποτα, με μια φωτογραφική μηχανή.

Μπορεί, όμως, αυτός ο πλούτος από προσλαμβάνουσες και η ευκολία του μέσου να οδηγήσουν κάποιες φορές και σε πιο επιφανειακά πράγματα;

Συγκριτικά πρέπει να το δούμε. Τα νέα παιδιά σήμερα παράγουν πολύ περισσότερη τέχνη, αλλά και πολύ καλύτερη τέχνη. Το βλέπω γύρω μου. Βλέπω πιο ενδιαφέροντα πράγματα, από αυτά που έβλεπα πριν από 10 χρόνια. Έχουν πιο έντονη διάθεση πειραματισμού και είναι πολύ πιο ώριμα. Παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Πριν από λίγο καιρό συμμετείχατε στην ομάδα εργασίας για την κινηματογραφική τέχνη και τις οπτικοακουστικές τέχνες της Ακαδημίας Τεχνών. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Σε ποιο στάδιο βρίσκεται σήμερα;

Ο ρόλος μας ήταν συμβουλευτικός, δηλαδή να δημιουργήσουμε μια πρόταση για το πώς θα λειτουργεί το Τμήμα Κινηματογράφου. Παραδώσαμε τη δουλειά μας, ωστόσο επίσημα μέχρι στιγμής δεν έχω ενημερωθεί για το πού ακριβώς βρίσκεται. Τώρα επανέρχεται η συζήτηση με το νέο νομοσχέδιο.

Για τη σύνθεση των προτάσεων, μελετήσατε Ακαδημίες του εξωτερικού;

Μελετήσαμε τις καλύτερες Ακαδημίες και σχολές πάνω στο σινεμά και στα οπτικοακουστικά μέσα. Διότι η σχολή δεν ήταν καθαρά κινηματογραφική. Άνοιγε πολλές πόρτες στα οπτικοακουστικά.

Πόσο πίσω βρισκόμαστε εδώ στην Ελλάδα;

Ξέρεις τώρα πού είμαστε! Υπάρχει, βέβαια, η σχολή της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν φτάνει. Μάλιστα πριν από λίγο καιρό είχε ξαναγίνει στο μοτέρ μια συζήτηση για το θέμα, αλλά για να σου πω την αλήθεια, έχω βαρεθεί να γκρινιάζω.

ΣΙΝΕΜΑ, Ιούλιος 08

Το κόκκινο σπίτι μέσα στο δάσος
Σκηνοθεσία: Αγγελος Φραντζής
Πρωταγωνιστούν: Κάτια Γκουλιώνη, Ιάκωβος Καμχής, Nathan Ρissort

Τι πρέπει να ξέρω: Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Αγγελου Φραντζή, μετά το «Ρolaroid» και το «Ονειρο Του Σκύλου», παραμένει ένα μυστήριο. Κρυμμένη μέσα στο δάσος, παραμονεύει τον λύκο για να του κάνει πρόταση συνεργασίας σε ένα προκλητικό, αυτοσχέδιο αλλά και εμπνευσμένο οδοιπορικό στην εφηβική σεξουαλικότητα που ο Φραντζής κινηματογραφεί μαζί με τους συνεργάτες του στην ελληνική επαρχία, με μια φωτογραφική μηχανή στη θέση της κάμερας. Απαντώντας μάλλον οριστικά στο γιατί κανείς δεν αναζητά πια την Κοκκινοσκουφίτσα.

«Βρισκομαι ακόμη στα γυρίσματα. Είναι μια διαδικασία που δεν έχω ιδέα πού θα οδηγήσει. Εφευρίσκουμε και αλλάζουμε το σενάριο με τους ηθοποιούς κάθε μέρα. Αφήνουμε το δάσος να μας οδηγήσει. Ζούμε μέσα στη φύση. Πέντε άτομα συνεργείο και τρεις ηθοποιοί. Φιλμάρω με μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Ελευθερία 360 μοίρες. Είναι η ωραιότερη και πιο έντονη εμπειρία που είχα ποτέ»

Αθηνόραμα, 15.05.08


On Set

από τη Βένια Βέργου

Ως μεγάλη έκπληξη αναμένεται η νέα ταινία του ‘Αγγελου Φραντζή («Polaroid», «Το Όνειρο του Σκύλου») Το Κόκκινο Σπίτι μέσα στο Δάσος, που άρχισε ήδη να γυρίζεται με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή! Πρόκειται για ένα punk υπαρξιακό παραμύθι, με τρεις εφήβους που ανακαλύπτουν τη φύση του έρωτα, τη σύγχυση των φύλων και τους ανελέητους μηχανισμούς της επιθυμίας μέσα από ένα αποκαλυπτικό ταξίδι στη φύση. Το ολιγομελές συνεργείο με τους τρεις ηθοποιούς (Κάτια Γκουλιώνη, Ιάκωβος Καμχής, Nathan Pissoort) θα κάνουν γυρίσματα σε μαγευτικές τοποθεσίες (λίμνη Τσιβλού, φαράγγι Βουραϊκού, Βίκος, Βοϊδομάτης, πηγές Λούρου κ.ά.), για τις ανάγκες ενός project που ακολουθεί έναν ανατρεπτικό δρόμο τόσο στο στάδιο της παραγωγής όσο και στο στάδιο της διανομής. Ο ‘Αγγελος είναι ο καταλληλότερος να το περιγράψει: «Η ταινία είναι ένα υβριδικό project που διευρύνει τα όρια του κινηματογράφου, σπάει τα σύνορα της κλασικής αφήγησης-πρόσληψης ενός κινηματογραφικού έργου και εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες διαφορετικών μέσων (performance, installation, site specific, devised theatre), έχοντας πάντα στη βάση του τον κινηματογράφο. Πρόκειται για ένα έργο εν εξελίξει, το οποίο θα έχει κι εναλλακτικό τρόπο διανομής σαν κινηματογραφική περφόρμανς». Επειδή ξέρουμε ότι καταφέραμε να σας εξάψουμε την περιέργεια, θα είμαστε συντονισμένοι με τη δουλειά του ‘Αγγελου και θα σας ενημερώνουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: