Αρχείο για Αύγουστος, 2010

3rd Wave of making of photos

Posted in Making of Photos on 30/08/2010 by mesastodasos

Νίκος Τριανταφύλλου

Ο περίφημος ηχολήπτης αναρωτιέται τι να μαγειρέψει το βράδυ στα δύστροπα μέλη του συνεργείου


Τα νερά των πηγών του Λούρου

Στεναχωριέμαι για αυτές τις σκηνές που γυρίσαμε εκεί και δεν μπήκαν ποτέ στην ταινία. Τόσο πολύ το υλικό.


Ο Ιάκωβος μετά από μια ανάβαση που μας... πέθανε λόγω κουβαλήματος!

Αυτές οι μέρες στο φαράγγι του Βίκου και τις πηγές του Βοϊδομάτη, απ’ τις πιο δημιουργικές της ταινίας.


Βερλίγκα

Απόπειρα ευτυχίας και ισσοροπίας. Greenfields.


Στις πηγές του Λούρου

Nathan και Κάτια. Δημήτρης και Melody στις πηγές του Λούρου. Στο μυαλό τους, ο Χάρης.


Η Κάτια γράφει το προσωπικό της ημερολόγιο σαν Melody

Αυτές οι καθημερινές σημειώσεις των ηθοποιών με την μορφή προσωπικών σκέψεων των χαρακτήρων ήταν η βάση για την εξέλιξη της ιστορίας.


Φακίστρα. Κάτια και Τάσσος

Η παραλία σχετικά μικρή. Κάθε μέρα έπρεπε να στήνουμε και να ξεστήνουμε τις σκηνές έτσι ώστε να μην φαίνονται στα πλάνα. Από τα τελευταία γυρίσματα. Ένας μεγάλος καυγάς.


Η Φακίστρα...

…χωρίς τις σκηνές.

Το πρώτο γύρισμα

Λίμνη Τσιβλού. Το πρώτο γύρισμα. Κάτι σαν τεστ, δυο βδομάδες πριν αρχίσουν τα κανονικά γυρίσματα. Αθωότητα.

Τσιβλού και πάλι...

Κάτια, Nathan και το πολυπληθές συνεργείο με όλο τον εξοπλισμό του.

Advertisements

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – Το φιλμ των 190 ευρώ

Posted in Γενικά, Δημοσιεύματα on 30/08/2010 by mesastodasos


Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ

Ο Αγγελος Φραντζής εξηγεί πώς γύρισε σε μια απλή φωτογραφική μηχανή ένα ερωτικό παραμύθι, που προβλήθηκε μάλιστα σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ

Τρία νέα παιδιά, χαμένα μέσα στη φύση, εξερευνούν τα όρια της σεξουαλικότητάς τους, απαλλαγμένα από κοινωνικές συμβάσεις και ταμπού. Σαν τους πρωτόπλαστους. Μόνο που στη νέα ταινία του Aγγελου Φραντζή «Mέσα στο δάσος» οι «πρωτόπλαστοι» δεν είναι δύο, αλλά τρεις: δύο αγόρια κι ένα κορίτσι. Και δεν βλέπουν την ομοφυλοφιλία ως αμαρτία…

Σε αυτήν την αισθησιακή εκδοχή του παιδικού παραμυθιού «Χάνσελ και Γκρέτελ», που στις 23 Σεπτεμβρίου θα προβληθεί στις «Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x» και στις 30 Σεπτεμβρίου θα βγει στις αίθουσες, ο 39χρονος σκηνοθέτης πέτυχε κάτι σημαντικό: να γυρίσει μια όμορφη εικαστικά ταινία γύρω από την επιθυμία, με μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή των 190 ευρώ. Το παράδειγμά του μάλλον θα ακολουθήσουν πολλοί.

Επί δύο μήνες, ο Φραντζής και οι ηθοποιοί του κοιμόντουσαν σε σκηνές που είχαν στήσει σε δύσβατες ορεινές περιοχές (από τον Φρακτό και το Παρανέστι μέχρι τον Βοϊδομάτη και τη Φακίστρα). Ξυπνούσαν στις τέσσερις τα χαράματα για να αιχμαλωτίσουν το πρωινό φως, μαγείρευαν παρέα, έτρωγαν μπροστά στη φωτιά και αυτοσχεδίαζαν, διαμορφώνοντας από κοινού το σενάριο. Μαζί τους, ένα τετραμελές συνεργείο.

Μια πρώτη γεύση από την ταινία πήραμε πέρυσι στο Φεστιβάλ Αθηνών σε μια κινηματογραφική περφόρμανς που «πατούσε» πάνω στο φιλμ. Στην «Πειραιώς 260» χρησιμοποιήθηκε μάλιστα το ίδιο παραμυθένιο, κόκκινο σπιτάκι αλά Χάνσελ και Γκρέτελ που ο Φραντζής είχε στήσει για τα γυρίσματα στην καρδιά του δάσους.

Την 1η Oκτωβρίου μία ακόμα εκδοχή της ταινίας, υπό τη μορφή βιντεο-εγκατάστασης σε 12 οθόνες και με τον τίτλο «This is not a love song», θα παρουσιαστεί στην γκαλερί Beton 7.

Παρακολουθήσαμε την ταινία στο μποέμ σπίτι του Αγγέλου Φραντζή στα Εξάρχεια. Γείτονάς του στην ίδια πολυκατοικία, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, και παρακάτω, στον ίδιο δρόμο, ο Πάνος Κούτρας. Εκεί κοντά ζουν και ο Φίλιππος Τσίτος με την Εύα Στεφανή. «Μια βόλτα να κάνεις τους συναντάς όλους», μας λέει ο νέος σκηνοθέτης.

«Νέος; Στην Ελλάδα μας κατατάσσουν στο νέο αίμα, αλλά, μην ξεχνάς, είμαστε σαραντάρηδες πια», λέει γελώντας.

Δεν θεωρεί πάντως τυχαία την επιτυχία που σημειώνουν τελευταία οι Ελληνες στο εξωτερικό (ανάμεσά τους και ο ίδιος, αφού η ταινία του ταξίδεψε από το Ρότερνταμ μέχρι το Μόναχο). «Εδώ και κάποια χρονιά υπάρχουν κινηματογραφιστές που τολμούν κάτι καινούριο. Που κάνουν πιο ενδιαφέρουσες ταινίες με μια άλλη κινηματογραφική φόρμα. Κι όμως, στις πρώτες μας προσπάθειες κάποιοι χλευαστήκαμε. Θυμίζω κάποιες απαξιωτικές κριτικές για την πρώτη ταινία της Τσαγγάρη, ή τον “Μουσακά” του Κούτρα. Τώρα, βλέπεις, “νομιμοποιήθηκαν” διάμέσου της αποδοχής τους στο εξωτερικό…».

Με αφήνει μόνη για να δω την ταινία: Τρία παιδιά. Δεν ξέρουμε πού ακριβώς βρίσκονται και πώς βρέθηκαν εκεί. Δεν ξέρουμε τίποτε γι’ αυτά. Γύρω τους, μεγάλοι κορμοί δέντρων, ποτάμια, καταρράκτες, ορεινές λίμνες, μια απομονωμένη παραλία. Λιγοστοί διάλογοι, φυσικοί ήχοι, πανσεξουαλικότητα, παιγνιώδης διάθεση που εναλλάσσεται με τον φόβο. Ζήλια. Η κυριαρχία του ενστίκτου. Η κάμερα σχεδόν αγγίζει τα πρόσωπα. Oι ερωτικές σκηνές τολμηρές -οι δε ομοφυλοφιλικές ακραίες. Μία από αυτές διαδραματίζεται σε ένα εγκαταλειμμένο εκκλησάκι, μπροστά σε ένα μανουάλι. Ενα από τα δύο αγόρια αυνανίζεται υπό το φως των κεριών. Θά’ λεγε κανείς πως η σκηνή δημιουργήθηκε για να προκαλέσει. Ή μήπως να σχολιάσει την άρνηση της θρησκείας για κάθε μορφή ηδονής;

«Κάθε άλλο», θα μου πει αργότερα. «Δεν ήταν η πρόθεσή μου αυτή, αν και βγάζω φλύκταινες με τη θρησκοληψία. Ηθελα να δείξω πως η θρησκευτική έκσταση και λατρεία θυμίζουν σε ένταση την ερωτική έκσταση. Εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος ξεπερνά το εγώ. Στο μπλογκ της ταινίας θα βρείτε κι ένα σχετικό ταινιάκι μου, το “Fragments of Prayers”: έχω πάρει κομμάτια από πορνογραφικό υλικό, δείχνοντας μόνο τα πρόσωπα τη στιγμή της εκσπερμάτωσης, και αποκαλύπτω πόσο θυμίζουν ανθρώπους που προσεύχονται. Είναι τρομερά λανθασμένη η ερμηνεία του χριστιανισμού. Ξέρετε πως σε άλλες, ανατολικές θρησκείες υπάρχουν σωματικές ασκήσεις που συνδέουν την σαρκική έκσταση με το θείο;».

Η σκηνή ήταν δύσκολη. «Τραβάγαμε τα παιδιά επί τρεις ώρες. Κι εγώ δεν έδινα καμία απολύτως οδηγία».

Πώς προέκυψε αλήθεια η έμπνευσή του για μια τέτοια ταινία; «Ξεκίνησε από κάτι πολύ βιωματικό. Είμαι μπαϊσέξουαλ κι έχω πολλά κοινά και με τους τρεις ήρωες», εξομολογείται.

Oλη η ταινία βασίζεται στην πεποίθησή του πως «η φύση της επιθυμίας προϋποθέτει τρεις και όχι δυο. Εννοώ πως η επιθυμία συνήθως διαμεσολαβείται. Αν το σκεφτείς, δεν επιθυμούμε κάποιον ή κάτι κατευθείαν, αλλά μέσω κάποιου άλλου υποκειμένου. Και δεν εννοώ απαραίτητα ένα υπαρκτό πρόσωπο, αλλα ίσως κάτι από το παρελθόν μας. Πάρτε τη σχέση δύο αδερφών. O μικρότερος μιμείται τον μεγαλύτερο για να βιώσει τον δικό του έρωτα για τη μαμά του. Αυτή η τρίτη διάσταση στην επιθυμία διαποτίζει όλη τη μεγάλη λογοτεχνία του 19ου αιώνα: από τον Ντοστογιέφκσι έως τον Προυστ».

Ηταν δύσκολο για τους ηθοποιούς του. «Απίστευτα δύσκολο. Να εκφράζουν τα πάντα σχεδόν χωρίς διαλόγους. Κάναμε επί μήνες πρόβες εδώ στο σπίτι. Εμοιαζε με γκρουπ θέραπι».

Η ηθοποιός Κάτια Γκουλιώνη, ο Ιάκωβος Καμχής και ο βέλγος μουσικός Νατάν Πισόρ δεν είχαν την παραμικρή κινηματογραφική εμπειρία. Τους έριξε στα βαθιά. Η εκφραστική πρωταγωνίστριά του, που το χειμώνα θα δούμε στο θέατρο «Τόπος Αλλού» σε ένα έργο του Μάμετ, το παραδέχεται: «Ηταν δύσκολο να παίζω με μια κάμερα συνεχώς κολλημένη στο πρόσωπό μου. Και μου έλειπε να μιλάω, γιατί γενικώς μιλώ πολύ (γέλια). Επρεπε να πετύχω κάτι πολύ αφαιρετικό, χωρίς όμως να μείνει ένα τίποτα». Κι έπρεπε να συμμετάσχει σε τολμηρές σκηνές. «Εγώ, που δεν τολμώ ούτε γυμνισμό να κάνω. Ντρεπόμουν και φοβόμουν. Το δυσκολότερο, όμως, ήταν πως στα γυρίσματα δεν μπορούσα να απομονωθώ στιγμή».

Eκανε τις ατέλειες προτέρημα

Αναρωτιέμαι πώς στο καλό ο Φραντζής κατάφερε να γυρίσει τόσο καλοφωτισμένες σκηνές με το βίντεο μιας απλής φωτογραφικής μηχανής: μιας ασημί Casio των 7,2 megapixels. Στο γύρισμα είχε τρεις τέτοιες, ένα λάπτοπ κι έναν ηχητικό εγγραφέα. «Χρησιμοποίησα μόνο φυσικό φωτισμό: το φως των κεριών, της φωτιάς, ενός φακού, του χαράματος. Το καλό βέβαια με αυτήν την κάμερα είναι πως είχε και δυνατότητα χειροκίνητων λειτουργιών. Μπορούσα, δηλαδή, να παίξω με το νετ και το φλου. Χρησιμοποίησα πολύ το φλου».

Oι Γερμανοί, που αγκάλιασαν την ταινία (βρήκε διανομή εκεί), παρατήρησαν πως ο Φραντζής «χρησιμοποίησε ένα μέσο που δεν είναι φτιαγμένο για εικαστικές αναζητήσεις και μετέτρεψε τις ατέλειές του σε προτερήματα». Ανέκαθεν άλλωστε, δημιουργούσε κινηματογραφικούς κόσμους παράλογους και ονειρικούς που περισσότερο αισθάνεσαι, παρά κατανοείς. Στην προηγούμενη ταινία του, το «Oνειρο του σκύλου», είχε μεταμορφώσει τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη σε σκύλο, ενώ στην πρώτη του, το «χειροποίητο» «Polaroid», κάτι μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, έδειχνε την καθημερινότητα των φίλων του σαν να αποτυπώνεται πάνω σε χιλιάδες φωτογραφίες. Tην αίσθηση του «χειροποίητου» σου δίνει και το «Mέσα στο δάσος»!

«Αυτή η πολύ μικρή κάμερα που χωρούσε στα δύο μου δάχτυλα», εξηγεί, «μου επέτρεπε μικρές κινήσεις κοντά στα σώματα, στους κορμούς, μέσα στη φύση. Στην ουσία, όρισε έναν άλλο τρόπο κινηματογραφικής γραφής. Μου επέτρεψε να ακολουθώ τα σώματα όχι σαν ηδονοβλεψίας, αλλά σαν εφαψίας…».

Από την μεριά της Κάτιας

Posted in Personal flowers on 23/08/2010 by mesastodasos

Μια μικρή ταινία-σχόλιο  που έφτιαξε η Κάτια Γκουλιώνη,  ειδικά για το blog της ταινίας «Μέσα στο δάσος» με αφορμή τον χαρακτήρα που υποδύεται και την ατμόσφαιρα που της βγάζει η ταινία.  Κάμερα/μοντάζ: Ιάκωβος Καμχής.

Kείμενα και εικόνες που διάλεξε η  Κάτια για το blog.

Από την μεριά του Ιάκωβου

Posted in Personal flowers on 23/08/2010 by mesastodasos

Μια μικρή ταινία-σχόλιο  που έφτιαξε ο Ιάκωβος Καμχής,  ειδικά για το blog της ταινίας «Μέσα στο δάσος» με αφορμή τον χαρακτήρα που υποδύεται και την ατμόσφαιρα που του βγάζει η ταινία.  Κάμερα/μοντάζ: Ιάκωβος Καμχής.

Κείμενα και εικόνες που διάλεξε ο Ιάκωβος για το blog

Q+A Era New Horizons

Posted in Era New Horizons International Film Festival on 02/08/2010 by mesastodasos

Νέοι Ορίζοντες

Posted in Era New Horizons International Film Festival, Personal flowers on 02/08/2010 by mesastodasos

Μικρό βίντεο του Άγγελου Φραντζή από το Wroclaw κατά την διάρκεια του φεστιβάλ Era New Horizons, φτιαγμένο για το blog της ταινίας